گلکانم، آویسا و علی

در نوشتن اوضاع و احوالاتمان و اتفاق هایی که برایمان رقم خورده است اتفاقی میمون و بس فرخنده از یادمان رفته بود که ذکر نماییم و آن هم ازدواج دایی جان محمد بود و متعاقب آن باباحاجی اینا اومده بودن تهران و مراسم عقد و باقی قضایا.روز 5 شنبه خریدای عروس خانم رو بردیم منزل شان تحویل دادیم و همه اعضای خانواده ناهار وشام منزل ما بودن. علی رغمی که از قبل تصمیم گرفته بودم که به خاطر فراموشی تولد زندایی جون شب جمعه کیکی سفارش بدم که در کنار خانواده تولدی بگیریم. ولی باز بخاطر مشغله و بحبوهه کارهای عقد یادم رفت. وقتی یادم اومد کلی حالم بد شد. تلفنی صحبت کردم تا از قنادی ناتلی کیک بفرستن از شانس هم شب بارونی و دلیوری نداشتن و آخر قر...

باورم نمیشه شش سال گذشت  انگار همین دیروز بود، تخت بیمارستان، تجربه اولین زایمان  ، شب اول بیمارستان ، گریه های بی امان آویسا، بی خوابی های شبانه   و یه عالمه خاطرات تلخ و شیرین که به سرعت گذشت و البته شایدم نه به سرعت که اینقدر درگیر گل هایم شدم گذشت زمان رو حس نکردم. وقت  رسیدن به زمان تولد دخترم از تولد داداش کوچولوش شروع شد که مامان تولد من کی میشه؟ و ما روزها و شب ها رو شمردیم تا به 22آذر رسیدیم روزی که در 6سال پیش دخترم ساعت 7:30صبح در بیمارستان آتیه چشم به دنیا گشود. روزی که بارونی بود و خدا در رحمتش رو با ورود دخترم به روی زندگی ما باز کرد. روزها گذشت و گذشت دخترم بزرگتر شد دندو...

اینروزهای ما کمی شلوغ است از طرفی آویسا و دغدغه های مدرسه و اضطراب من ،  بزرگ تر شدن علی و کشمکش های خواهر و برادر،کارهای خانه و ترافیک نیمه اول سال  و اداره از یه طرف و از طرفی نامزدی دایی جان و برنامه عقد و خریدای عروس خانم که با تمام بی حالی و بیماری شب قبلش به عشق برادرم رفتم. بگذریم ...  ورود به مدرسه ورود به دنیای دیگری برای آویسا خانم شده و همین کمی فراز و نشیب برایمان رقم زده که کمی تاب و توان مرا برده که هر روز با اضطراب تحویلش میدم و تا ظهر فکرم  پیششه. زندگی برای  من هر دوره برنامه جدید می چینه خدا خود کمکمان کند. آویسا خانم تو مدرسه کلاس های فوق برنامه مشاعره و سفال و موسیقی و ...دارد...